جاجیم بافی

آذربایجان‏ شرقی به عنوان بخشی كهن و تاریخی از سرزمین ایران دارای رشته‌های گوناگون و متنوع صنایع‏ دستی است. جاجیم بافی یک نوع دست بافتِ عشایر این استان است که زنان عشایری در موقع فراغت در محل سکونت به خصوص در فصول مساعد آنرا با دست و از نخ‌های رنگین و ظریف پشمی یا پنبه‌ای یا آمیزه‌ای از این دو می‌بافند. در واقع جاجیم گونه‌ای زیرانداز دورویه است که به عنوان روانداز و محافظ سرما نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

کاربرد این بافته در میان ایلات و عشایر بسیار زیاد است همچنین هنگام کوچ عشایر برای بسته‌بندی و جابه‌جایی اسباب و لوازم و گاهی به‌ عنوان بالاپوش گرم مورد استفاده قرار می‌گیرد. حتی در بین برخی از خانواده‌های روستایی جاجیم را به‌ عنوان چشم‌ روشنی و جهیزیه‌ نو عروسان هدیه می‌دهند و به‌ عنوان یادگاری ارزنده سال‌ها در خانواده‌ها باقی می‌ماند. علی‌رغم بافت خشن و زبر اولیه، با استفاده مداوم در اندک مدتی لطافت و ظرافت پیدا می‌کند.

رنگهای به کار رفته در جاجیم در ۶ تا ۸ رنگ و بیشتر از رنگهای سنتی و گیاهی و طرحها ی ساده و هندسی و اغلب به دو شکل راه راه و ستاره ای است. جاجیم ها اغلب به صورت نوارهایی با عرض ۲۵ تا ۳۰ سانتیمتر و طول ۵۰ متر بافته میشوند. برای استفاده از جاجیم چند نوار کنار یکدیگر دوخته می‌شوند تا پارچه‌های بزرگ فراهم شود.