جامع

مسجد جامع در بلندی و ارتفاع و متانت ارکان و شایستگی بنا، امروز به اغلب مساجد معموره‏ تبریز برتری داردو بنای این مسجد همه از گچ و آجر است و از چوب در آن چیزی نیست. طاق‏های بلند و مقرنس زیبا و گنبدهای ضربی رفیع و منیع دارد. محرابش از چند قطعه سنگ رخام ساده است. طول مسجد حدود شصت و دو متر و عرض آن سی و چهار متر است. “حاج میرزا یوسف آقای کبیر” و پس از وی “میرزا احمد آقا مجتهد” و پسرش “حاج میرزا جواد آقا مجتهد” از علما و مجتهدین بزرگ و بسیار معروف شهر تبریز در آنجا نماز می‏خواندند.

این مسجد بسیار ساده و بی آلایش است و از کاشی و سایر سنگ‏ها در آنجا هیچ نیست. سطوری چند از آیات شریفه و کلمات مقدسه در دیوارهای آن به روی گچ نوشته شده و در بالای محراب روی گچ با خط نستعلیق این کلمات نوشته شده است: “لا اله الا الله محمد رسول الله علی اسدالله و ولی الله”.این بنا در دوره‏ ایلخانان مورد توجه بوده و محراب رفیع آن باقی‏مانده‏ آن دوره است. روز جمعه دوم رمضان سال ۹۰۷ هجری قمری، شاه اسماعیل صفوی به جانب مسجد جمعه تبریز رفته و دستور داد تا خطیب آنجا که یکی از اکابر شیعه بود، بر سر منبر رود و شاه اسماعیل صفوی بر فراز منبر آمده، شمشیر حضرت صاحب‏ الامر را بر سر نموده چون آفتاب تابان ایستاد و تشکیل دولت صفوی و رسمی شدن آیین تشیع در ایران را اعلام کرد.

 

 

مقالات مرتبط:

بررسی آرایه های کتیبه مسجد جامع تبریز

مطالب مرتبط: