امام زاده سید ابراهیم

بقعه‏ معروف به‌ “امام‌زاده سید ابراهیم” یکی از مشهورترین زیارتگاه‏ها و امام‏زاده‏ های شهر تبریز است و صاحب “تاریخ اولاد اطهار” آن را متعلق به جناب “سید ابراهیم‏ بن حسین بن علی بن حسین (ع)” می‏داند و در “زیارت‏نامه‏ جناب سید ابراهیم” هم نوشته شده که صاحب این مقبره فرزند “حضرت موسی بن جعفر” است. برای این نظر که سید ابراهیم از فرزندان امام موسی بن جعفر (ع) باشد، دلیل قانع کننده‏ ای در دست نیست. طبق نوشته‏ های مورخین از جمله صاحب “تاریخ دنبلیان”، این مکان محل دفن “شیخ ابراهیم” است که از طرف “شیخ حسن آق‏ قویونلو” به حکمرانی آذربایجان منصوب شده بود و درسال ۸۷۰ هجری قمری در محله‏ دوه‏ چی درگذشته است. داخل این بقعه همانند بیرون آن، ساده و محقر است؛ صندوق چوبی مشبکی بر روی قبر نهاده شده و چهار تابلوی نقاشی قهوه ‏خانه‏ای که هر چهار تابلو رقم “سید حسین عرب” را دارد، دیده می‏شود. تاریخ ترسیم یکی از تابلوها که شبیه “حضرت علی (ع)” و “امام حسین (ع)” و قبر دو تن از محبان است، سال ۱۳۳۳ هجری قمری می‏باشد و تاریخ بقیه‏ تابلوها ۱۳۳۵ هجری قمری است و گوشه‏ ای از وقایع کربلا را ارائه می‏کنند. در این بقعه‏ سنگی با تصویر یک کف دست نیز وجود دارد که ادعا می‏شود تصویر کف دست یکی از معصومین است و عوام معتقدند اگر کسی نیتی داشته باشد و مهری بدان نیت روی آن سنگ قرار دهد، در صورت برآورده شدن نیت، مهر به سنگ خواهد چسبید.

این بنا هم اکنون گنبدی دارد که مشهور به “سید ابراهیم” است. مهم‏ترین قسمت این بقعه، سنگی است که بر دیوار غربی بقعه نصب شده بود و به “سنگ بسم الله” مشهور است. ابعاد این سنگ ۱/۲۵ × ۳/۷۰ متر می‏باشد و تاریخ حجاری آن ۱۲۷۰ هجری قمری است. این اثر به دست “میرزای سنگلاخ” در قاهره حجاری و نوشته شده است که او آن را برای قبر پیامبر اکرم (ص) به دربار عثمانی برده بود ولی در اثر بی توجهی سلطان عثمانی، آن را به تبریز آورد و بالاخره خود میرزا و سنگ بسم الله در بقعه سید ابراهیم ماندگار شدند. هم اکنون این سنگ در “موزه‏ آذربایجان” در شهر تبریز نگهداری می‏شود.